Tussen helmgras, zand en zilte zeelucht ligt aan de rand van Formerun een gebouw dat zich niet opdringt aan het landschap, maar er juist onderdeel van lijkt te zijn geworden. Elements op Terschelling oogt alsof het langzaam uit de duinen is gegroeid. De houten volumes zijn vergrijsd door wind en zout, het beton heeft de kleur van zand gekregen en de zichtlijnen volgen vanzelfsprekend de beweging van het landschap. Binnen verdwijnen de grenzen tussen architectuur, interieur en natuur vrijwel volledig.
Toch begon het verhaal van Elements niet bij een hotel, maar bij een woonhuis. En opmerkelijk genoeg was dat het huis van Jort Kelder. Architect Marc Koehler ontwierp dat huis in 2010 op Terschelling. Een project dat uiteindelijk veel verder reikte dan alleen één particuliere woning. ‘Jort zei destijds eigenlijk: maak maar het meest extreme duurzame huis dat je kunt bedenken’, vertelt Koehler. ‘Interieur en exterieur moesten volledig in elkaar overlopen. Het moest één totaalconcept worden.’ Dat huis werd vervolgens gezien door ondernemer Erwin Miedema, die onder de indruk raakte van de manier waarop architectuur en natuur in elkaar overvloeiden. Eerst vroeg hij Koehler om een duinvilla te ontwerpen en die villa bleek zo succesvol als verhuurconcept, dat het idee ontstond om de schaal te vergroten. ‘Die woning verhuurde ongelooflijk goed’, vertelt Koehler. ‘Toen dacht Erwin: hier zit een groter concept in. Dat gevoel van wonen midden in de natuur wilden we vertalen naar hospitality.’
Sculptuur
De duinvilla werd ontworpen als een sculptuur in het landschap. Geen traditionele vakantiewoning, maar een robuust houten object dat door de natuur gevormd leek te zijn. ‘Het idee was eigenlijk een soort houten zandroos’, zegt Koehler. ‘Een sculptuur alsof het door de wind is ontstaan. Vergrijsd hout, rauwe materialen en een directe relatie met het landschap.’ Die fascinatie voor architectuur die volledig opgaat in haar omgeving loopt als een rode draad door het werk van Koehler. Voor Elements haalde hij opnieuw inspiratie uit Sea Ranch, het iconische architectuurproject uit de jaren zestig aan de kust van Noord-Californië. Daar werden woningen ontworpen vanuit de kracht van de natuur zelf: de windrichting, de zon, het uitzicht en de ruigheid van het landschap bepaalden de architectuur. ‘Bij Sea Ranch draait alles om de elementen’, legt Koehler uit. ‘Materialen mogen daar verweren. Hout mag scheuren, kromtrekken en verkleuren. Dat leven van materialen voegt juist karakter toe. Architectuur hoeft niet perfect glad te blijven.’ Die gedachte werd het uitgangspunt voor Elements. Alleen bleek de opgave aanzienlijk complexer dan bij een vrijstaande villa. Het hotel moest namelijk worden gerealiseerd binnen de contouren van een bestaand gebouw: een voormalig asielzoekerscentrum dat jarenlang leeg had gestaan en deels was vervallen. ‘De bouwmassa lag grotendeels al vast’, vertelt Koehler. ‘Daardoor moesten we extreem slim omgaan met de bestaande envelop. We konden niet zomaar opnieuw beginnen.’ Toch wist het ontwerpteam de oorspronkelijke structuur vrijwel onherkenbaar te transformeren. Door het volume op te knippen, te draaien en te laten reageren op de omgeving ontstond een gebouw dat veel kleiner en organischer oogt dan het in werkelijkheid is.
Analyseren
Voor Westerweel begon het proces met het analyseren van de architectuur en vooral van het landschap rondom het gebouw. ‘Wat meteen duidelijk werd, was dat het uitzicht eigenlijk de hoofdrol speelt’, vertelt ze. ‘Het interieur mocht nooit concurreren met de omgeving. Het moest ondersteunend zijn.’ Dat uitgangspunt klinkt eenvoudig, maar bepaalde uiteindelijk vrijwel iedere ontwerpkeuze. In de appartementen werden meubels bewust laag gehouden zodat de blik automatisch naar buiten wordt geleid. Keukens lopen vloeiend over in dressoirs, zichtlijnen worden verlengd en materialen versterken de relatie met het landschap. ‘Alles wordt lager richting het raam’, legt Westerweel uit. ‘Daardoor blijf je constant contact houden met buiten. Zelfs als je midden in het appartement staat.’ Ook het materiaalpalet ontstond vanuit de natuur rondom Elements. Beton, grof linnen, wol, hout en natuurlijke pigmenten vormen samen een ingetogen interieur waarin zand-, beige- en grijstonen de boventoon voeren. ‘We hebben echt gekeken naar de kleuren van het duinland schap’, vertelt Westerweel. ‘Niet letterlijk kopiëren, maar wel dezelfde rust en zachtheid oproepen.’ Zelfs de details verwijzen subtiel naar de omgeving. In het tapijt zit een zandpatroon verwerkt. Wandafwerkingen hebben ritmes die doen denken aan windsporen in de duinen. Stoffen kregen een bijna verweerde uitstraling door natuurlijke kleurprocessen. ‘Je ziet overal gelaagdheid terug’, zegt Westerweel. ‘Net zoals in de natuur zelf.’
Veel meubels werden speciaal voor Elements ontworpen. Niet alleen om esthetische redenen, maar vooral om de juiste sfeer te kunnen creëren. ‘We konden niet zomaar standaardmeubels neerzetten’, vertelt Westerweel. ‘Daar zat te weinig karakter in. Alles moest passen binnen dat gevoel van rust, tactiliteit en organische vormen.’ In de hotelkamers staan sculpturale bureaus die bijna lijken op uitgewaaide zandformaties. Headboards kregen subtiele visgraatpatronen die verwijzen naar de architectonische opbouw van het gebouw. Stoffen lopen uiteen van grof geweven linnen tot zachte wolstructuren die doen denken aan schapenvachten. ‘Het interieur moest bijna voelbaar worden’, zegt Westerweel. ‘Niet alleen mooi om naar te kijken, maar echt zintuiglijk.’ Bijzonder genoeg kende Westerweel het oorspronkelijke huis van Jort Kelder al jarenlang van dichtbij. Haar ouders hadden namelijk een woning vlak naast het iconische duinhuis. ‘Wij keken daar vroeger letterlijk op uit’, vertelt ze lachend. ‘Dat huis maakte enorm veel indruk op mij. Dus toen dit project op mijn pad kwam, voelde dat bijna als een cirkel die rond werd.’ Juist daardoor begreep ze intuïtief waar Koehler naar op zoek was. ‘Die connectie tussen architectuur en natuur zat daar ook al zo sterk in. Dat wilden we absoluut behouden.’
Opvallend is hoe organisch de samenwerking uiteindelijk verliep, ondanks dat architect en interieurarchitect niet vanaf het begin samen aan tafel zaten. ‘Eigenlijk hebben we onbewust heel goed samengewerkt’, zegt Westerweel. Koehler ziet daarin inmiddels een belangrijke les voor toekomstige projecten. Hij gelooft steeds sterker in een integrale aanpak waarbij architectuur, interieur, branding en hospitality vanaf dag één samenkomen. ‘Architectuur alleen is uiteindelijk niet genoeg’, zegt hij. ‘De totale ervaring begint al op de boot naar Terschelling. Hoe kom je aan? Hoe word je ontvangen? Welke materialen raak je aan? Hoe voelt een deurklink? Welke geur hangt er? Dat zijn allemaal onderdelen van dezelfde beleving.’ Hij ontwikkelt tegenwoordig complete merkmanifesten voor projecten, inclusief customer journeys (proces van een aankoop, red.) en hospitalityscenario’s. ‘Ik zie een gebouw steeds meer als een soort film’, zegt hij. ‘Met verschillende scènes en emoties.’ Ook verlichting werd binnen Elements onderdeel van die gelaagde ervaring. Door de betonnen structuur van het gebouw waren de technische mogelijk-heden beperkt, maar juist daardoor werd nog preciezer gekeken naar sfeer en flexibiliteit. ‘We hebben gewerkt met warme, dimbare lichtscènes’, vertelt Westerweel. ‘En veel armaturen speciaal laten maken.’
Sommige wandlampen zijn opgebouwd uit gevouwen metalen structuren met kleine perforaties die een diffuus, bijna organisch licht verspreiden. Andere armaturen heb-ben juist een betonachtige afwerking waardoor ze bijna versmelten met de architectuur. ‘Verlichting moest hier geen losse toevoeging zijn’, zegt Westerweel. ‘Het moest onderdeel worden van de sfeer en de materialen.’ Ook kunst kreeg een belangrijke rol. Keramische objecten verwijzen naar de kleuren van de Noordzee, wolstruc-turen doen denken aan duingras en handgemaakte kunstwerken brengen opnieuw diezelfde natuurlijke gelaagdheid terug. ‘Alles is met elkaar verbonden’, zegt Westerweel. ‘De kunst, de stoffen, de architectuur en het uitzicht buiten.’ Toch verliep het project allesbehalve eenvoudig. Budgetten, regelgeving en vergunnings-trajecten zorgden regelmatig voor spanningen. Zeker omdat het bestaande volume nauwelijks vergroot mocht worden. ‘We hebben echt op centimeters zitten ontwerpen’, vertelt Koehler. ‘Soms ging het letterlijk over vijf centimeter extra ruimte.’ Opdrachtgever Erwin Miedema speelde daarin een nadrukkelijke rol. Volgens beide ontwerpers bemoeide hij zich intensief met vrijwel ieder detail van het project. Soms uitdagend, maar uiteindelijk ook noodzakelijk. ‘Door wrijving ontstaat glans’, zegt Koehler lachend. ‘Dat spanningsveld levert vaak juist de beste gebouwen op.’
Hij vergelijkt het zelfs met de beroemde samenwerking tussen Frank Lloyd Wright en de familie Kaufmann bij Fallingwater. ‘Die konden elkaar soms nauwelijks verdragen’, zegt hij. ‘Maar juist daardoor ontstond iets uitzonderlijks.’
Ontwikkelaar MXL Vastgoed
Aannemer Friso Bouwgroep
Interieurbouw Fande
Meubilair & objecten Serax, HKliving, Maravillas,
Designs of the Times, Gubi
Meubilair & accessoires Ferm Living, HAY
Stoffering Belliny
TEKST Bas Hakker
FOTOGRAFIE Chantal Arnts
Hoofdfoto: Een deel van het complex werd letterlijk in het landschap verzonken.
Dit artikel heeft u kunnen lezen in editie 3-2026. Gemist? Neem nu een abonnement en mis niks meer.
Copyright
© 2026 Business Content Media B.V. te Den Haag. Niets uit dit artikel of deze uitgave mag worden verveelvoudigd en/of openbaar gemaakt door middel van druk, fotokopie, microfilm, elektronisch, op geluidsband of op welke andere wijze dan ook, zonder voorafgaande schriftelijke toestemming van de uitgever Business Content Media/Vakblad Pi | Project&Interieur.
